از حافظ

 

 

دیدی ای دل که غم عشق دگر بار چه کرد

چون بشد دلبر  و  با  یار  و  وفادار  چه  کرد

 

از حافظ

آخر به که گویم هست از خود خبرم چون نیست

از بهر چه گویم نیست با  وی نظرم  چون هست

از حافظ

 

جان  فدای  دهنش  باد  که  در  باغ  نظر

چمن آرای جهان خوشترازاین غنچه نبست

از حافظ

 دور گردون گرد و روزی بر مراد ما نرفت
دائما یکسان نباشد حال دوران غم مخور

هان مشو نومید چون واقف نه ای از سر غیب
باشد  اندر  پرده  بازی های  پنهان  غم مخور

از حافظ

سینه از آتش دل  در  غم  جانانه  بسوخت

آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

تنم  از   واسطه   دوری   دلبر  بگداخت

جانم  از آتش مهر  رخ  جانانه  بسوخت

از حافظ

قرار و خواب ز حافظ طمع مدار ای دوست

قرار چیست  صبوری کدام  و  خواب کجا